De\u011fi\u015ftim.<\/p>\n
11.000 metre y\u00fckseklikte, ayaklar\u0131m\u0131 uzatm\u0131\u015f \u00f6n\u00fcmdeki 11 saate bakarken akl\u0131ma p\u0131t diye bu c\u00fcmle geldi. De\u011fi\u015ftim. Ne kadar umut verici bir c\u00fcmle, ne kadar anlaml\u0131 tek bir kelime\u2026<\/p>\n
Nerden nereye geldim. Rahat\u0131m bir kere. \u0130nsan kendine inan\u0131nca demek b\u00f6yle oluyormu\u015f. “Ben her an, olabildi\u011fimin en iyisiyim”e inan\u0131nca, “Oldu\u011fum gibiyim ve oldu\u011fum gibi harikay\u0131m”a g\u00fcvenince. \u0130stedi\u011fin gibi olmak, oldu\u011fun gibi olmay\u0131 kabul etmek ne rahatlat\u0131c\u0131 bir \u015fey: Ben b\u00f6yleyim!<\/p>\n
Seneler \u00f6nce, “Olan oldu\u011fu gibidir,” c\u00fcmlesini ilk duydu\u011fumda ne kadar yad\u0131rgad\u0131\u011f\u0131m\u0131 hat\u0131rl\u0131yorum. Olamazd\u0131 \u00e7\u00fcnk\u00fc, olan\u0131n oldu\u011fu gibi de\u011fil \u00e7ok daha iyi, \u00e7ok daha do\u011fru olmas\u0131 gerekti! Kabul etmek eziklikti, ya\u015fam\u0131n temel ilkesi m\u00fccadele etmekti, olanla, kendinle, ba\u015fkalar\u0131yla, yanl\u0131\u015fla\u2026<\/p>\n
\u015eimdi, Tanr\u0131m ne b\u00fcy\u00fck mutluluk -asl\u0131nda mutluluk hissi bile bilin\u00e7li bir d\u00fc\u015f\u00fcnce gerektiriyor, do\u011frusu ba\u015fka, daha derin bir his- ne b\u00fcy\u00fck ferahl\u0131k, yanl\u0131\u015f diye bir \u015fey g\u00f6rmemek. Anl\u0131k olarak \u00f6yle alg\u0131lasan bile durup, “O da \u00f6yle,” “It is as it is,”<\/i> diyebilmek – insiyaki olarak.<\/p>\n
Hem bir dakika: Tanr\u0131m, yanl\u0131\u015f yok, demek ki… Olabilir mi ger\u00e7ekten? Yanl\u0131\u015f yoksa, demek ki ben d\u00fcnyay\u0131 d\u00fczeltmek zorunda de\u011filim!<\/p>\n
Ger\u00e7ekten mi?! Bu (\u015fimdiye kadar ya\u015fam mottom olarak benimsedi\u011fim) vazife, asl\u0131nda benim vazifem de\u011fil mi ger\u00e7ekten? D\u00fcnyan\u0131n d\u00fczeltilecek bir \u015feyi yok ve sadece benim kabullenmeme bak\u0131yor her \u015fey. “O da \u00f6yle.” “Olan oldu\u011fu gibi.” Ben oldu\u011fum gibiyim ve oldu\u011fum gibi harikay\u0131m. Herkes oldu\u011fu gibi ve oldu\u011fu gibi harika. Tanr\u0131m, hayat ne harika! Tam \u015fu \u015fark\u0131 s\u00f6z\u00fcndeki gibi asl\u0131nda: Right now is just a space between ice ages!<\/i><\/p>\n
Utanm\u0131yorum bile. Utanma, g\u00fccenme, gizleme, mahcup olma, ne yapaca\u011f\u0131n\u0131 bilmeme, k\u0131yaslama, yarg\u0131lama durumlar\u0131mdan uzakla\u015ft\u0131m. Utanaca\u011f\u0131m yerde, “Ya evet, o zaman \u00f6yle yapm\u0131\u015f\u0131m, \u015fu zaman \u00f6yle bir insanm\u0131\u015f\u0131m, ben bunu art\u0131k yapam\u0131yorum,” diyebiliyorum kabulle. Hayat\u0131 kabul edince, gurumun hep s\u00f6yledi\u011fi Y\u00fcce Plan’\u0131, onun m\u00fckemmelli\u011fini kabul edince insan kendini de kabul ediyormu\u015f demek.<\/p>\n
\u00c7ok eski -ve \u00e7ok yak\u0131n- bir arkada\u015f\u0131m da dedi ge\u00e7enlerde, De\u011fi\u015fmi\u015fsin, diye. En k\u0131l\u00e7\u0131k zamanlar\u0131ma tan\u0131k olmu\u015f talihsiz sevdiklerimden biriydi. D\u00fc\u015f\u00fcnd\u00fcm, de\u011fi\u015fmesem olmazd\u0131! Burda, do\u011fan\u0131n ba\u011fr\u0131nda, evimdeki engere\u011fi ve k\u00f6pek yavrumun bebek kaplumba\u011fay\u0131 k\u0131t\u0131r k\u0131t\u0131r yemesini ve do\u011fan\u0131n kendimden \u00f6nce gelen b\u00fct\u00fcn \u015faheserlerini ve dipsiz cehaleti ve dahi k\u0131rsal ya\u015fam\u0131mla birlikte gelen her \u015feyi bir bir, s\u00f6ke s\u00f6ke kabul etmi\u015fken, kabul etmeyi \u00f6\u011frenmi\u015fken, m\u00fccadelenin faydal\u0131 ve faydas\u0131z oldu\u011fu durumlar\u0131 idrak etmi\u015fken, de\u011fi\u015fmesem olmazd\u0131.<\/p>\n
Allaha \u015f\u00fck\u00fcr ki de\u011fi\u015ftim. Ne g\u00fczel, dar\u0131s\u0131 herkesin ba\u015f\u0131na! Her kal\u0131ba giren, her kal\u0131b\u0131 y\u0131kan, kendine g\u00f6sterdi\u011fi m\u00fcsamahay\u0131 herkese g\u00f6steren, be\u015f y\u0131ld\u0131zl\u0131 otelde yan\u0131nda oturan insan\u0131 k\u00f6ydeki kom\u015fusundan yukar\u0131 g\u00f6rmeyen, tuvaleti temizleyen kad\u0131nla veya at\u0131n\u0131 s\u00fcren \u00e7ift\u00e7iyle, l\u00fcks restorandaki l\u00fcks m\u00fc\u015fteriyle veya koko\u015f buti\u011fin sahibesiyle ayn\u0131 rahatl\u0131kla konu\u015fan, can\u0131 istedi\u011finde de “Biraz susmak istiyorum,” diyerek susabilen, bunu yapabilmenin mutlulu\u011fuyla daha kabullenici olan bir yeni Candan var kar\u015f\u0131m\u0131zda.<\/p>\n
S\u0131n\u0131rlar\u0131n\u0131, kapasitesini bilen ve kabullenen, “Ben \u015funu yapamam, ben bunla ba\u015fa \u00e7\u0131kamam, ben onu sevmiyorum ve bende bir sorun yok,” diyebilen. Tercihlerini \u00f6zg\u00fcrce kullanan: Ben \u015fimdi uyumay\u0131 tercih ediyorum. Ben oyun oynayarak dinlenmeyi tercih ediyorum. Ben biraz sessiz kalmay\u0131 tercih ediyorum. Ben her an sosyal olmay\u0131 istemiyorum, ben b\u00f6yle iyiyim. Oooh, ya\u015f almak ne iyiymi\u015f yahu! \u201cI am as I am, where I am.\u201d<\/i><\/p>\n
Seneler evvel, bir k\u00f6y d\u00fc\u011f\u00fcn\u00fcnde, k\u00f6y\u00fcn k\u00fc\u00e7\u00fck meydan\u0131nda zeybek yapanlar\u0131 nefes alamadan seyretmi\u015f, ard\u0131ndan ruhsal g\u00f6zya\u015flar\u0131 i\u00e7inde karanl\u0131\u011f\u0131n kalbine, k\u00f6y\u00fcn d\u0131\u015f\u0131na y\u00fcr\u00fcyerek, hi\u00e7 bu zeybek oynayan adamlar kadar “ait” olmad\u0131\u011f\u0131m\u0131, olamayaca\u011f\u0131m\u0131 d\u00fc\u015f\u00fcnm\u00fc\u015ft\u00fcm. \u015eimdi i\u015fte, bunca zaman ve karma\u015fa ve tuhafl\u0131k ve yad\u0131rganmadan sonra \u015fimdi, art\u0131k “ait”im, ait oldu\u011fum yerdeyim: her yerde ve hi\u00e7bir yerde. Benim yerim buras\u0131: Tan\u0131mlanamayan bir nokta, ama ait yine de! \u00c7\u00fcnk\u00fc ben b\u00f6yleyim. Oldu\u011fum gibiyim ve oldu\u011fum gibi harikay\u0131m. Herkes oldu\u011fu gibi ve oldu\u011fu gibi harika.<\/p>\n
\u00c7oook uzun zaman \u00f6nce okudu\u011fum gibi:<\/p>\n
“Bug\u00fcn hayat\u0131mda her \u015fey b\u00fct\u00fcn ve tam,<\/em><\/p>\n Bug\u00fcn her \u015fey tam olmas\u0131 gerekti\u011fi gibi…”<\/em><\/p>\n <\/p>\n Howard Zinn – Noam Chomsky’nin Occupy kitab\u0131ndan:<\/strong><\/p>\n \u201cK\u00f6t\u00fc zamanlarda umutlu olmak, sadece aptal bir romantizm de\u011fildir. \u0130nsanl\u0131k tarihinin sadece ac\u0131mas\u0131zl\u0131ktan de\u011fil, ayn\u0131 zamanda \u015fefkat, fedakarl\u0131k, cesaret ve iyilikten olu\u015ftu\u011fu ger\u00e7e\u011fine dayal\u0131d\u0131r.<\/p>\n Bu karma\u015f\u0131k tarih\u00e7ede neyi vurgulamay\u0131 se\u00e7ti\u011fimiz, ya\u015famlar\u0131m\u0131z\u0131 belirleyecektir. Sadece k\u00f6t\u00fcy\u00fc g\u00f6r\u00fcrsek bu, bizim bir \u015fey yapma kapasitemizi zedeler. \u0130nsanlar\u0131n muhte\u015fem davrand\u0131\u011f\u0131 zamanlar\u0131 ve yerleri an\u0131msarsak -ki bunlardan \u00e7ok vard\u0131r- bu bize harekete ge\u00e7mek i\u00e7in enerji verir ve d\u00fcnyan\u0131n bu delirmi\u015f gidi\u015fat\u0131n\u0131 ba\u015fka y\u00f6ne \u00e7evirme ihtimali belirir.<\/p>\n Ve e\u011fer harekete ge\u00e7eceksek, bu ne kadar k\u00fc\u00e7\u00fck olursa olsun, b\u00fcy\u00fck \u00fctopik bir gelece\u011fi beklememize gerek yok. Gelecek, sonsuz say\u0131da \u015fimdinin birbirini izlemesinden olu\u015fur, ve \u015fu anda \u00e7evremizdeki t\u00fcm k\u00f6t\u00fcl\u00fc\u011fe kafa tutarak, insano\u011flunun ya\u015famas\u0131 gerekti\u011fine inand\u0131\u011f\u0131m\u0131z gibi ya\u015famak kendi ba\u015f\u0131na m\u00fcthi\u015f bir zaferdir.\u201d<\/p>\n (May\u0131s 2015)<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" De\u011fi\u015ftim. 11.000 metre y\u00fckseklikte, ayaklar\u0131m\u0131 uzatm\u0131\u015f \u00f6n\u00fcmdeki 11 saate bakarken akl\u0131ma p\u0131t diye bu c\u00fcmle geldi. De\u011fi\u015ftim. Ne kadar umut verici bir c\u00fcmle, ne kadar…<\/p>\n