Ne komik, ne tuhaf, ne rahatlatıcı, ne ürpertici: Ne olursa olsun, dağlarda incirlerin dalları yukarıya uzanıyor duaya açılmış eller gibi. Eninde sonunda, hele bahar yaklaşırken. Zeytin filizleri lodosta parlayarak savruluyor ve dünya da yıkılsa şu Pamucak Körfezi, şu Gümüldür Burnu, şu Ege Denizi önümüzde böyle mütevekkil seriliyor, serilecek… Hep, ilelebet.
Puslu dağ sıraları art arda giderek solarak dizilecek ve yaz gecelerinde araları, pamuk gibi çiy bulutlarıyla dolacak. Fareler yuvalarına çimen yaprakları taşıyacak. Çamlar tepelerde, eteklerdeki zeytin ağaçlarının vakur çobanları gibi ağırbaşlı dikilecek. Sincaplar aceleyle kestaneleri ağaç kovuklarına taşıyacak ve kuşlar hep aynı sükunetle süzülecek yuvalarına doğru güneş batarken. İzmir’e giderken bazı tepeler kışın kendini gösterdiği zamanlarda beyazlanacak, kar görmeye alışık olmayan İzmirlileri şaşırtarak. Gündoğu bir esecek, güneyden böyle de keskin rüzgar eser mi dedirtecek. İşte bunlar bunlar hep olacak, hep kalacak.
Gidenler var, çok var, yıkımlar ve umutsuzluklar. Şu an hayatı için savaşan bir yakınım var misal. En medeni metropolün merkezinde saldırıya uğrayan kız var. Çözümsüz görünen bir değil birkaç savaş var. Kabahati hep bireyde ve özgürlükte bulan zalimler var. Bayağılık, cehalet, hoyratlık, hatta kötülük. Ve hep art niyetlerle savaşı, yıkımı, ilkelliği ve despotluğu tercih edenler var. Ama güzellik de var, kalanlar da var. Çünkü o zeytinlerin hep parlamasının, incirlerin hep yukarıya uzanmasının, dağın taşın arasından hep sular kaynamasının bir anlamı olmalı…
Tanrı bize bir şey demeye çalışıyor olmalı.
(Ocak 2016)