…Klasikleri okuyun, mutlaka klasikleri okuyun diye başımızın etini yediği için. 10 yaşımdan itibaren evin en güzel, en sıcak odası, en güzel manzaralı odası dolup taşan bir kütüphaneyi barındırdığı için. Goriot Baba’lar, Eugenie Grandet’ler, Goethe’lerle dolu, Nutuk, Çocuk Kalbi, Orhan Kemal dolu kütüphanede az ya da çok bana uygun bir şey bulabildiğim için. İlk okuduğum romanlardan biri İnce Memed olduğu için.
Benim kuşağımdan kaç kişi okumuştur, bilmiyorum. Seneler evvel gazetede, yani herkesin çok okur yazar olduğu o ortamda, bir arkadaşım, “sayfalar boyu bir çimen yaprağını anlatmasından” ne kadar sıkıldığını anlatmıştı mesela, hatırlıyorum. Herkese göre olmayabilir yani. Ama ben İnce Memed’i, İnce Memed’leri (her üç cildini yalayıp yutmuştum) hep hayallere dalarak, keşke bitmese diyerek, aşkla okumuştum. Belki de ilk okuduğum romanlar arasındaydı. Belki doğaya olan aşkımı da, doğayı kelimelerle anlatmayı da ondan ilham aldım.
Birkaç sene evveldi, yeğenim lisedeyken şiir okumuş olmamla dalga geçiyordu. Demiştim ki, “İstediğin kadar ‘ezik’ bul, ben o zaman bunları okumamış olsam şimdi böyle yazamazdım…” Söylerken fark etmiştim ilk kez bu gerçeği hem. Şimdi de, Yaşar Kemal’le birlikte, dün akşam onun varlığı ve yokluğu hakkında yazılanları okur ve gözlerimden yaşlar kendiliğinden süzülürken, fark ettim ki o olmasaydı ben şimdi böyle yazamazdım. Ben şimdi böyle olamazdım.
Hem zaten, şunu bilmek için yazar olmaya da gerek yok: Yaşar Kemalli ülke daha güzeldi. Şimdi, biraz daha yoksuluz…
Ama olsun. Her gün direneceğiz. Her gün, daha güzel bir dünya için. Öyle ya da böyle.
Burası sadece karanlık kafaların, iktidar sevdalılarının, ezenlerin ülkesi olmadığı için, hırsızların, onursuzların ülkesi olmadığı için; burası, tam şimdi hatırladığımız gibi, aynı zamanda Yaşar Kemal’i doğuran ülke, Yaşar Kemal’in ülkesi, Yaşar Kemal’i sevenlerin ülkesi olduğu için. Direneceğiz, Yaşar Kemal’in ülkesine, İnce Memed’e yenilgiyi kabul etmek yakışmadığı için.
İyi ki var oldun.
(Mart 2015)