If this sadness could not flow out of me, it would kill me.* Bu sabah, üç yıldır var olmayı beklediğim, var olmayı hayal ettiğim, var…
Dağdan, şehirden, bozkırdan anlar...
If this sadness could not flow out of me, it would kill me.* Bu sabah, üç yıldır var olmayı beklediğim, var olmayı hayal ettiğim, var…
Evet bir anda geride kaldı ve hızla 2023’e girdik… Hala korona izlerini taşıyor olmasından mı acaba böyle hızla bir kenara atılıvermesi? Her halukarda, bir değerlendirme…
İnsanlarla ne kadar çok zaman geçirirsem, doğayı ve insanlardan tamamen bihaber hayvanları o kadar daha çok seviyorum… Şimdi bir de #avyasaklansın diye kampanya başlatmışlar… Peki,…
Bu sene bitmeden bu macerayı yazmak, zaman aşımına uğramadan kuş gibi geçen bu 30 yılı değerlendirip onurlandırmak istiyorum… En ufak bir fikrim yok ilk nerede,…
Bir arkadaşım geçenlerde, Geç mi kaldık, diye sorunca içime bir neşe doldu: Doğada yaşamayı yeter ki isteyin, geç kalmak diye bir şey olamaz! Yapmanız gereken…
Kaldırımda ıslak çıplak ayak izlerini görünce, buralara gelmeyi neden bu kadar sevdiğimi, burda zaman geçirmeye neden böyle can attığımı (tekrar) anlıyorum: Burası bana “daha güzel…
Başlığı görünce çoğu okurumun yüzünde ve zihninde beliren ifadeyi tahmin edebildiğim için şu an bu satırları yazarken hınzırca gülümsüyorum: Uupps, bakalım bu “Çarşı her şeye…
Hangi aptal dolarla işi olmadığını sanıyor? Süt içmiyor musunuz? Et yemiyor musunuz? Ben çiftçiyim, süt ve et üretiyorum. Girdilerime bakıyorum: Aşı, ilaç, yem katkısı, sperma,…
Benden bir şey “talep edilmesine” veya benden bir şey “beklenmesine” gıcık oluyorum. Tahammül edemiyorum. İllet, ifrit, irite oluyorum. Bütün tırnaklarım çıkıp sırtım kamburlaşıyor, sinirim bozuluyor.…
Köye ilk geldiğim zamanlarda, “N’aparsın?” dediklerinde hep eylem yanıtı verirdim, hatır sorduklarını anlamadan: Yürüyorum, yemek yapıyorum, bekliyorum… Şimdi peki, şimdilerde ne yapıyorum? İyiyim bir kere.…